Waar was ik?

Soms moet je een paar jaar terug gaan in je gedachten om te zien waar je nu bent. Marijke’s vraag en het thema van de bloghop is deze maand ‘Waar ben je? Waar was je? Waar of wie wil je zijn?’ en ik kijk nu even 5 jaar terug.

Zaterdag was de laatste les van de cursus ‘Contextueel Pastoraat’. De les ging over vier dimensionaal werken en was een soort samenvatting van 4 jaar en meteen een goed moment om na te denken over deze vraag.

Toen ik begon aan de cursus had ik net anderhalf jaar psychotherapie, een verlate pubertijd, een avonddiscipelschapstraining van JMEO en een kerkwisseling achter de rug en mijn moeder was overleden aan borstkanker. Best veel in een paar jaar tijd.

Ik vond mezelf heel volwassen en daar moet ik nu, als ik terugkijk heel erg om lachen. Gelukkig had ik Joke als groepsleider. Een wijze vrouw, wijs geworden door het leven en net haar man verloren aan kanker. Ze had de moed om nog 3 jaar groepsleider en zelfs schoolleider te zijn van de cursus in Breda en ze was ons tot zegen. Ze heeft 29 boekverslagen nagekeken van mij en van nog veel meer cursisten en onder andere in die boekverslagen zag ze ons veranderen. Joke had de gave om me niet afhankelijk van haar te maken, maar mij het gevoel te geven dat ik volwassen was en mij zo aan te zetten tot nog meer groei en verandering waardoor ik nu in ieder geval iets meer volwassen ben dan toen. Na het 3e jaar was ik er een jaar tussenuit en het 4e jaar heeft Marianne nog 5 boekverslagen voorzien van positieve feedback.

Waar ben ik?

Bij Koinonia leerde ik zelf verantwoordelijk te zijn voor mijn groei en mijn leven.

Tijdens de cursus werd mijn geschiedenis steeds meer zichtbaar. Wie waren mijn ouders, hoe was hun jeugd en wat was de invloed daarvan op hen en op ons gezin en op mij. Na 3 jaar cursus kreeg mijn vader een hersenbloeding. In de uren dat hij nog leefde viel alles wat ik had geleerd op zijn plek en ik voelde zijn onmacht, hoe hij altijd zijn best deed en hoeveel hij van ons hield. Vandaag zou hij 69 jaar zijn geworden en wat had ik hem nog graag verteld dat ik blij met hem was.

Ik leerde dat God ons heeft gemaakt voor relatie met Hem en anderen. In de evangelische gemeente waar we naartoe waren gegaan waren verschillen niet goed mogelijk en was het meteen verdacht als je een andere mening had dan de voorganger, maar Hans Groeneboer leerde ons dat verschillen leuk kunnen zijn. In de ontmoeting met de ander komt jouw eigenheid openbaar.

Waar en wie wil ik zijn?

Een mens is nooit klaar in het leven met zichzelf, maar blijft als het goed is verder groeien. Misschien moet ik over 5 jaar, als ik gezond mag blijven, wel weer heel hard lachen om mezelf als ik terugkijk.

Mijn kinderen wil ik leren dat ze zichzelf mogen zijn, ongeacht wat en hoe ze denken. Ze mogen zelf hun mening vormen en ontdekken wie ze zijn. Ze mogen boos zijn, want zolang je boos bent, ben je in verbinding met de ander en trek je je niet terug.

Ik wil anderen stimuleren zichzelf te zijn en een eigen mening te vormen, ook in de kerk. Denk zelf na en vergeet soms even wat je dominee of voorganger belangrijk vindt. Het gaat om jouw relatie met God, wat wil God met jouw leven?

Ik wil met God ontdekken wat Zijn wil is voor mij en tegelijkertijd wil ik leren om ook open te staan voor de ander. Niet meteen bang te zijn dat de ander over mijn grens gaat als hij of zij anders is of denkt als mij.

Door de cursus heb ik meer begrip voor anderen. Na 4 cursusjaren kun je geen boek meer normaal lezen of film zien zonder in vier dimensies te denken. Maar nog steeds schiet ik tekort en een oordeel is zo snel gevormd. Ik wil steeds meer het verhaal achter elk mens zien, anderen ontmoeten en genieten van elkaar.

Een reactie op “Here I am. The road so far

  1. Wat tof wat je allemaal hebt mogen leren! En dat gaat gewoon je hele leven door want de mens is de eeuwige student, mits hij ervoor open staat. En open ben/sta jij!

Geef een reactie