Mijn haar gaat weer groeien. Ik voel en zie opeens wat hele korte sprietjes. Gek genoeg moet ik er aan wennen en een foto van mezelf met haar, vind ik gewoon raar. Ik heb er nooit veel moeite mee gehad dat mijn haar eraf ging. Mijn overlevingsdrang was meteen groter dan verdriet om mijn haar. Het groeit wel weer aan. Gelukkig had de rest van het gezin er ook niet veel moeite mee. Hoe langer het duurde, hoe makkelijker ik werd. Mijn pruik was ik na 3x dragen al zat en toen deed ik een mutsje op. In huis had ik niks op mijn hoofd, maar in de keuken draaide ik de luxaflex een beetje schuin, omdat ik geen mensen wilde shockeren die buiten langs liepen. Totdat ik ook dat te ver vond gaan. Het is mijn huis en mensen kunnen ook de andere kant op kijken als ze er last van hebben. Ik sta er zo weinig bij stil dat ik zelfs al drie keer de deur uitliep zonder muts, ik vergat het gewoon. Soms zie ik zelfs het voordeel ervan in, tijdens de chemo en dit is echt geen grap. Douchen gaat heel snel zo en de week na de chemo had zou ik geen energie hebben gehad om mijn haar te wassen. Zo moe was ik dan. Na het douchen kon ik zo weer in bed stappen. Lucky heeft er helemaal geen moeite mee, kijk maar naar de foto’s. Op de 4e foto zie je haar lange tongetje op mijn hoofd.

Geef een reactie