Soms zijn ze opeens zo dichtbij…

Herinneringen

Soms zijn ze opeens zo dichtbij… Bij de snoepjeskraam op de markt liggen nog een paar chocoladeletters voor 2 euro. Ik zie de letter N, de letter van mijn moeder. Ik neem er een mee en ik zie weer voor me hoe ze zich altijd uitsloofde voor ons, rond 5 december. Er moet een grote, zware plank worden opgehangen in onze woonkamer. Mijn man is heel handig met computers en hij kan echt wel wat, maar met zoiets is een beetje hulp wel handig. Voor mijn vader was zo’n klusje een eitje. In gedachten zie ik hem dan na afloop zijn koffie drinken of een ‘borreltje’ op de bank. Ik besluit een groot deel van mijn moeders kristalverzameling weg te doen. Het is niet mijn smaak, te kleurloos en ik wil zeker geen kast vol. Het eerste ding is het moeilijkst. In gedachten discussieer ik wat af. Ik hoor mijn moeder zeggen ‘nee, die doe je toch niet weg, die is zo leuk’, ‘ja maar ik vind ‘m niet leuk ma en ik kan niet alles bewaren’. We sluiten compromissen en de leukste stukken staan nu in mijn kast en ik vind ze steeds leuker worden eigenlijk. Naast een plank aan de muur hebben we ook 2 tafels gekocht en die moeten ingesmeerd worden. Wat een rotwerk was dat. Het is gelukt, met spierpijn de andere dag en het moet nog een keer. Ik wil het afhebben en ga door en in mijn fantasie hoor ik m’n moeder zeggen ‘doe niet zo eigenwijs, laat mij nou een stukje doen’. Mijn nieuwe cd met de Messiah van Händel staat toevallig aan en in gedachten ben ik 30 jaar terug, zondagavond, muziek op de achtergrond, rust, en ik lees mijn boek of sop een koekje in mijn chocolademelk. Dat waren de mooiste momenten in de week.

Gemis en missen van wat er niet was

Het is de combinatie van hen missen en het missen van wat er niet was, waardoor het soms weer heel even moeilijk is. Ze gaven ons alles wat in hun vermogen lag. Nooit twijfel ik of ze van ons hielden. Maar wat je zelf nooit kreeg kun je ook moeilijk doorgeven. De één met een vader die alcohol-verslaafd was en een moeder die haar kinderen baarde, maar ze nooit op schoot nam. De ander met een verstandelijk beperkt zusje die alle aandacht en energie nodig had. Nog voel ik hun onmacht en wat deden ze het eigenlijk goed als ik dit bedenk. Doe ik het veel beter nu? Nee, ik ben niet zielig en ik vraag helemaal niet om medelijden of ‘ach, wat erg’! Ik ben een dankbaar mens. Dankzij God, therapie en mijn Koinonia-cursus kan ik dit schrijven, huilen het loslaten en weer verder gaan. Vandaag en morgen ben ik even vader en moeder tegelijk, omdat mijn man in het buitenland is. Ik zet een andere cd aan. Ik denk dat we de letter opeten en denken aan hoe goed oma altijd was voor ons met Sint.

3 reacties op “Soms zijn ze opeens zo dichtbij…

Geef een reactie