Sportschool, laatste redmiddel tegen zelfmedelijden?

Stel je niet aan

Ik vind het niet zo leuk meer als toen ik begon vorig jaar. De beeldschermpjes op de cardio-apparaten met motiverende badges bij een goede prestaties verliezen hun kracht.

Wel is het mijn laatste redmiddel tegen zelfmedelijden als ik me rot voel of alleen. Met het laatste restje motivatie sleep ik mezelf naar de sportschool. Op het ritme van de trappers op de fiets zeg ik tegen mezelf ‘stel je niet aan’ en trap ik er nog wat meer negativiteit in. Als ik hoofdpijn op voel komen en mijn hartslag richting de 170 gaat zet ik hem toch maar een tandje lichter en ik besef dat dit niet helpt. Als ik zo door ga verlaat mijn lijf misschien een kilo lichter de sportschool, maar mijn hoofd niet echt.

God is er altijd voor je

Oké, ik weet het, negatieve woorden over jezelf uitspreken is niet helpend. De laatste paar minuten doe ik het anders. Ik probeer het en in een wat rustiger ritme zeg ik steeds tegen mezelf ‘het komt goed’ en ‘God is er altijd voor je’ en er volgt vanzelf nog meer. Nee, het is geen toverformule. Nog steeds voel ik me alleen, maar ik weet dat God de Vader trots is op mijn poging het anders te doen. Daarna werk ik mijn hele schema af. Geen één oefening sla ik over. Ik voel een grijns op mijn gezicht komen, een kleintje en ik vind mezelf dit keer niet falen als ik de ‘plank’ niet zo lang volhoud.

Geef een reactie