Ik geef het toe, af en toe ben ik een vat vol tegenstrijdigheden op kerkelijk gebied, of mag ik het veelkleurig noemen? Soms begrijp ik mezelf niet, maar dat geeft niet, ik leer iedere dag weer iets.

Al weken geniet ik van het nummer ‘No longer slaves’ voordat ik ontdek dat het van Bethel Music komt. Door een jaar in een gemeente met een overdaad aan christelijke muziek uit de VS had ik eigenlijk genoeg van dat soort muziek.

Als tiener frustreerde het me dat we de berijmde Psalmen alleen op hele noten mochten zingen in de kerk. Nu reageer ik net zo op zangleiders die me pushen om te gaan staan of tot andere dingen tijdens de zangdienst. Hoe vaker of dwingender ze het vragen, hoe langer ik blijf zitten.

“Houden de ouders niet van Jezus?”, vroegen enthousiaste (evangelische) kinderwerkers op de camping. Ja, ik hou wel van Jezus, ondanks dat ik blijf zitten bij ‘Sta eens even op als je Jezus lief hebt’! Ik ben gewoon niet zo beweeglijk en ik laat het op een andere manier merken.

Nee, ik laat me niet meer manipuleren en als tegenreactie luister ik naar Martin Zonnenberg en Martin Mans op het orgel. Of, uit een heel grijs verleden, naar Feike Asma. Wel weer jammer dan van die hele noten op het einde…. Het orgel blijf ik mooi vinden, maar altijd alleen het orgel en alleen die berijmde Psalmen? Daar moet ik niet aan denken. Dat is wel erg eenzijdig en weinig muzikaal.

We proberen het allemaal goed te doen in de kerk. Door alleen berijmde Psalmen te zingen in de dienst, of we denken juist God naar beneden te moeten halen door onze aanbidding. Terwijl God er gewoon is. Hij woont in wie Hem gelooft. Het maakt dus niet uit of we staan, zitten een Psalm zingen of een lied.

Wat maken we het elkaar moeilijk in de kerk soms. Wat een stom gedoe over hele en halve noten, gezangen voor of na de zegen, handen in je zakken of omhoog. Wat maak ik het mezelf ook moeilijk. Het enige wat ik nu wil is keihard meezingen en meefluiten:

You split the sea, so I could walk right through it
All my fears are drowned in perfect love
You rescued me and I will stand and sing
I am a child of God

Soms ben ik een beetje kritisch, ik weet het. Dit is gewoon een te gek nummer en met de tekst is niets mis. Misschien dat niet alle teksten altijd helemaal Bijbels verantwoord zijn bij sommige bands en het is goed om daarop te letten. Maar ik heb ooit een dominee horen uitleggen dat de Psalmberijming van 1773 ook niet altijd klopt en anders hebben we ook nog die kromme stok met die rechte slagen. Of is dit nu weer erg kort door de bocht?

Ik ga straks toch maar de cd ‘We Will Not Be Shaken’ van Bethel kopen bij de christelijke boekhandel en lekker hard aanzetten in de auto.

Veelkleurig, tegenstrijdig of een beetje onzeker? Ik zing de Psalmen graag berijmd en ritmisch. Maar tegelijk heb ik weer enorm behoefte aan meer. Ik beken dat ik soms onzichtbaar ben tijdens de zangdienst met mijn handen in mijn zakken, terwijl ik soms wel anders wil. Vanbinnen ben ik wel blij, omdat ik weet dat het voor God niet uitmaakt. Misschien moet ik eens oefenen op een andere plaats waar niemand me kent, op een praiseavondje of iets dergelijks.

Reacties op “Van orgel tot Bethel

Geef een reactie