GROEI IN RELATIE BLOG OVER GROEI IN RELATIE, MET GOD EN MENSEN, IN GOEDE EN KWADE DAGEN, IN GEZONDHEID OF MET KANKER
BLOG OVER GROEI IN RELATIE, MET GOD EN MENSEN, IN GOEDE EN KWADE DAGEN, IN GEZONDHEID OF MET KANKER

Even niet ‘gewoon’ door

Een knuffel nodig

Even niet

Het lukt me even niet om alleen maar sterk te zijn en ik ga even niet zoals anders ‘gewoon’ door.

Moe

Misschien lijk ik dezelfde als voorheen, even gezond en sterk, maar dan kijk je niet goed.

Eind 2014 was ik al moe. Ik dacht dat dat kwam door het maken van mijn scriptie, maar achteraf was het de kanker in mijn lijf. De operatie, chemokuren en bestralingen in 2015 maakten de moeheid niet minder, maar nog veel erger.

Onzekerheid

In 2015 begon de onzekerheid over mijn gezondheid en het bleek uitgezaaide baarmoederkanker te zijn. Volgens de statistieken was de 5-jaarsoverleving 15%. Soms hoor ik “maar ik kan morgen ook onder een auto komen”. Oké, dat is waar. Probeer je dan voor te stellen dat de kans (statistisch gezien) dat je binnen nu en 5 jaar onder een auto komt, met dodelijke afloop 85% zou zijn. Hoe voelt dat? Het leven nu ziet er dan iets anders uit toch?

Niet klagen

Als je 3 jaar altijd moe bent ga je er een beetje aan wennen. Ongemerkt deed ik bijna weer net zoveel als voorheen. Klagen over moeheid voelde ondankbaar, want de kanker leek toch ‘weg’ te blijven?

Ook toen de arts in mei dit jaar vertelde dat de tumorwaarde in mijn bloed is gestegen en ze later zei dat dit vaak wel iets aangeeft, ging ik door. Want het is nog niet helemaal zeker dat het terug is dacht ik, dus klagen durfde ik niet.

Accu leeg

In januari vroeg ik de huisarts al om wat slaaptabletjes, omdat ik zo slecht sliep. Toen ik me de laatste maanden opeens steeds vaker aan alles en iedereen ging irriteren had ik het nog niet goed in de gaten. Volgens de bedrijfsarts ging ik veel te lang door en is mijn accu helemaal leeg. Toen viel het kwartje pas. Ik hoorde nog iets over ‘perfectionistisch’, daar ging ik maar niet op in.

Het komt goed

Gelukkig verstaat de hond me niet als ik haar uitlaat en ze niet snel genoeg plast naar mijn zin. Soms reageer ik wat kort door de bocht. Zelfs het geklik/klak van de plastic slippers aan mijn voeten vind ik irritant.

We zijn nu op de camping, vandaar de slippers. Door de buitenlucht slaap ik gelukkig een stuk beter.
Het komt zeker weer goed en ik vind mijn weg wel weer. Maar ‘gewoon’ doorgaan lukt nu even niet.

Geef een reactie

18 gedachten over “Even niet ‘gewoon’ door”

%d bloggers liken dit: