Een knuffel nodig

18 Comments

  1. Ja wat moet ik zeggen? Sterkte? Heb je daar weleens aan gedacht? Zou het daardoor komen? Ik bid voor je? Het is gewoon Shit. Met een hoofdletter. Heel veel liefs

  2. Sterkte lieverd .. Tis allemaal.makkelijk praten . Doorgaan .positief blijven .. niet klagen . Je bent er nog … kop op .niet achterom kijken …leef bij de dag .enz als je er in zit kan je dat niet altijd …maar volg je eigen hart .. en doe wat jij wilt
    En hoe jij het verwerken wil .. daarom goed dat dit op je blog schrijft … ben je dat Ff kwijt ..maar toch . Zeg ik tegen jou jij bent sterk . Blijf positief .. en geniet van iedere dag .. iedere dag is er 1 ..meegenomen toch .. geniet op je vakantie .. denk aan jou lieve groet cobie???

  3. Jaaaaaaa en daar ga je maar weer door..
    Werd mede getriggerd door het plaatje boven je blog.. (uiteraard via FB.. eerst).. herkenbaar.

    Wat zal en kan ik zeggen.. Ik herken het.. TOT op een zeker level.. want vooralsnog ben ik niet uitgezaaid.., maar wel een zeer slechte prognose die als een zwaard van Damocles boven men hoofd hangt. hoe ga je om met zoiets? Hoe ga je verder met zo’n diagnose..

    Dat bus verhaal ken ik.. gelukkig heeft mij nooit iemand dit voorgeschoteld.. Ik zou ze NU ter plekke de nek willen omdraaien.. Moet zelf (ook..) leren omgaan met mensen die moeilijk weten .. ervaren of in kunnen leven.. wat het is om met zoiets te leven.

    Moe .. ja.. Bed is dichtbij.. Mijn grootste schat .. mijn lieve viervoetige princes heeft het soms ook niet makkelijk.. Kort lontje.. geen puf om nog een kilometer te lopen.. Toch weet ze mij wel vaak over te halen om nog “ff “die extra stappen te maken.. en weet.. Ook dat is goed voor me. En vaak ben ik achteraf blij dat ik mij heb laten “meeslepen..”

    Het lijkt alsof ik een blog schrijf op je blog.. is ook een beetje zo.. maar wil je laten weten dat ik je herken.. en voel hoe shit alles en soms 1 ding kan zijn.. maar ook hoe blij en gelukkig het je maakt als er weer een geweldig geluksmoment in je leven zomaar voor je staat.. Stop niet met leven.

    Knuffels en veel Carpe Diem(s)

    Lies

    1. Geeft niets hoor, je blog op mijn blog ?. Reacties van lotgenoten zijn altijd fijn. Dan blijkt dat ik geen onzin schrijf ofzo.
      Het is ook nog niet zeker dat er weer uitzaaiingen zijn he, maar wel kans op. De onzekerheid is moeilijk. Maar ook zonder dat liep ik mezelf voorbij, dat is duidelijk.

  4. Weet je, niemand anders kan in jouw schoenen (of slippers) lopen… en hoe je reageert en iets voelt is voor iedereen anders. Dat je in die frisse lucht lekker slaapt snap ik, nog een weekje en dan weg uit de stad en naar de Dordogne… dan slaap ik ook beter. Veel sterkte, fingers crossed…

  5. Lieve Heleen geniet van je vakantie, gewoon even toegeven aan alles, de meisjes redden zich prima dat heb je ze geleerd. Neem je rust en extra rust je hebt het verdiend. liefs JOKE

  6. Ik kreeg eens van iemand een tekst, ter inspiratie. Ik heb hem niet bij de hand maar vrij vertaald staat er: en als het niet gaat dan gaat het niet…Dat dappere doorgaan ken ik en dan nog het liefst met een lach op je gezicht want zo ziet je omgeving je toch het liefst, denk je. Best lastig om toe te geven dat het even niet meer gaat. Maar wel goed! En voor mij als lezer ook fijn want dan denk ik: dat moet ik ook eens doen…toegeven en hopelijk wat fijne reacties krijgen van mensen die het snappen.

    1. Het is lastig toegeven dat t even niet gaat idd. Dat zijn de meeste mensen niet gewend van me. Ze zien me vast liever met een lach ja en de waarheid is misschien te confronterend.

  7. Lieve Heleen
    Ik heb ook baarmoederkanker (gehad). Voorlopig heb ik geluk. Was 55 jaar toen ik de diagnose hoorde en is nu intussen 2,5 jaar geleden. Het hele voortplantingsapparaat is er uit en bij mij was het slechts fase 1.
    Ook nu nog ben ik elke dag bang dat ik ineens bloed zal ontdekken in mijn ondergoed.
    Ik heb veel gelezen over baarmoederkanker en begrijp je zorgen. Maar toch kan ik niet exact voelen wat jij meemaakt, simpelweg omdat ik niet “zover” als jij heb moeten gaan. Ik heb wel angst om te hervallen maar de fysieke en psychische gevolgen zullen voor jou zwaarder zijn. Niettemin leef ik erg met je mee. En ook ik ben geneigd te zeggen dat je jouw grenzen goed moet bewaken. Je mag jezelf echt wel even graag zien als een ander. De eenzaamheid van het ziek zijn kan zwaar wegen.
    Beeld je je even in dat ik mijn arm om je schouder sla? Ik denk af en toe aan jou !
    Lieve groeten uit West-Vlaanderen (België)

Geef een reactie