lockdown

3 Comments

  1. 11 maart 2020 had ik mijn laatste bestraling. Ik had tijdens operatie, chemo en bestralingen 9 maanden lang uitgekeken naar de lente, want ‘dan zou alles weer normaal zijn’. 4 Dagen na mijn laatste bestraling en 2 dagen na mijn 47ste verjaardag ging de boel op slot.
    Dat ‘normaal’ viel trouwens toch vies tegen. Die bekkenpijn en chronische blaasontstekingen waren 2 weken na de bestralingen niet over. 6 Weken, 3 maanden en 6 maanden daarna ook niet trouwens. Inmiddels noemen ze geen datum meer. Gelukkig voelde ik me conditioneel na de zomer wat beter. Ik kon weer 5 km wandelen! Dat was veel minder dan de 4×25 die ik in juni 2019 liep, maar toch, het begin was er. Ergens was ik opgelucht dat veel wandelevenementen vanwege corona sowieso niet doorgingen. Ik niet, maar ook niemand niet. Alsof dat toch wat minder erg was. Inmiddels zijn we 9 maanden verder. Na, in oktober, toch wel flink ziek te zijn geweest door corona, is die 5 km inmiddels ook weer een toekomstdoel geworden. De aanhoudende bekkenpijn en blaasontstekingen werken ook niet echt mee. Deze lockdown kwam veel minder heftig aan. Ik kwam toch al haast nergens, buiten ziekenhuis, fysio en mijn reintegratie uurtjes op school, na. Die laatste mag ik gelukkig ook na de vakantie op school blijven maken. Soms vraag ik me af hoe ik deze tijd had beleefd als ik geen kanker had gekregen. Ik denk zomaar dat ik het dan veel moeilijker had gehad. Denk ik…

    1. Sjonge, heftig dat ja na al die ellende ook nog corona kreeg in oktober! Ik begrijp wat je bedoelt, de gedachte hoe je zonder kanker de lockdown had ervaren. Je hebt al zoveel meegemaakt, je kunt beter relativeren misschien.

Geef een reactie